કેરેક્ટર ઢીલા હે!

આપણે ત્યાં લોકોએ અન્ય વ્યક્તિઓના “કેરેક્ટર” ને જજ કરવાનો ઠેકો લઇ રાખ્યો છે. એ લોકો બીજાને જજ કરીને તેમને કેરેક્ટર સર્ટિફિકેટ આપવા હર-હંમેશ તૈયાર હોય છે. એવા લોકોને ક્યાંય શોધવા નથી જવા પડતા, એ આપણી આસપાસ જ મળી આવતા હોય છે.

છોકરાઓના ટોળાઓ સાથે બેઠતી છોકરીઓ,
બાઇક પર કોઇ છોકરાને બેક સીટ પર ટાઇટ હગ કરી બેઠતી છોકરીઓ.
સાંજે કામ પરથી મોડી આવતી છોકરીઓ.
કલીગ સાથે હસીને વાત કરતી.
ક્યારેક માત્ર કોઇ સામે સહજ સ્માઇલ કરતી છોકરી.

આવા ઘનચક્કર લોકો આ દરેક છોકરી પર તરત જ “રાંડ”નું લેબલ લગાવી દેતા હોય છે. એમના કિચડછાપ દિમાગમાં “ડુ” અને “ડોન્ટ” નું એક ક્લાસિફિકેશન થઇ ચુકેલું હોય છે, જેના પરથી એ લોકો કોઇ પણ છોકરીને “સંસ્કારી” અથવા “બગડેલી”નું લેબલ લગાવતા હોય છે.

એવા લોકો બીજાને તરત તેમના નામનું કેરેક્ટર સર્ટિફિકેટ રેડી કરી આપે- એ તો એવી/એવો જ છે. “એવી/એવો” એ બહુઅર્થી શબ્દ છે. બધા પોતપોતાની જાત પ્રમાણે એનો અર્થ કાઢી લેતા હોય છે.

હું મળેલો છું કારણ વગર બીજાના કેરેક્ટરને ઢીલું કહેવા વાળા આ લોકોને.
ઓટલા પર પંચાત કરવા બેઠતી અને પોતાની જાતને વડીલોમાં ખપાવતી સ્ત્રીઓ પણ બીજાના ચારિત્ર્યને જજ કરી આવા શબ્દો બોલતા સાંભળી છે. પોતે પણ કોઇ દિકરીના બાપ છે એ ભુલી જઇને પોતાની દિકરીની ઉમરની છોકરીઓને પેહેલા તીરછી નજરથી જુએ અને ઉપરથી “ખરાબ ચારિત્ર”નું લેબલ લગાડતા કહેવાતા વડીલોને પણ નજીકથી જોયા છે. અને જેને યુવાનો કહેવાય છે એવા છોકરાઓને, કોલેજમાં એમના હાથમાં ના આવી શકતી દરેક છોકરીઓ ને રાંડ કહીને બોલવાતા સાંભળ્યા છે.(‘ભુખ્યા શિયાળ’ ની વાર્તાની જેમ આમાં મુળે તો દ્રાક્ષ હાથમાં ન આવે એટલે એ ‘ખાટી’ છે એવું કહી દેવાની વાત છે!)

છોકરીઓ બાબતે “ડુ” અને “ડોન્ટ્સ”નું લીસ્ટ જેટલું મોટુ છે એટલું છોકરાઓ માટે નથી. એ લોકો માં આ ખુબ સિમ્પ્લિફાઇડ છે. “પૂરુષની તો જાત જ એવી છે” ” બધા પુરુષો સરખા જ હોય છે.” પુરુષની આખી જાતને ‘મોલેસ્ટર’ની કેટેગરીમાં નાખી દેવાય છે!

આવા લોકોને પુછવાનું મન થાય કે એ લોકોને આ લેબલો લગાડવાનો હક કોણે આપ્યો? એ લોકો પોતે કેટલા દુધના ધોયેલા છે કે બીજાને આવું કહી શકે? એમની નજરમાં એવી તો કેટલી શુદ્ધતા છે કે એ અન્ય લોકોના ચારિત્ર્ય છે પોતાના ત્રાજવામાં તોલવા બેસે છે?

(હું પોતે આવા લોકો સાથે બોલાચાલીમાં ઉતરેલો છું, પણ આઉટકમના નામે ઝિરો. અંતે એવું સમજ્યો છું કે આમને કશુંં કહેવાનો અર્થ નથી.)

 

Journey of three heavy hearts: TVF Tripling

Chandan’s father was telling him to live in present and cherish it.
“But, Mujhe Maza Nahi aa Raha.(I am not cherishing life.)” Chandan said, “I feel cold.”
“Then, cover yourself with shawl.” His father said.
“This was simple.” he said.
“Most things are.” said his father.

TVF Tripling is one of the amazing and wonderful piece of art. Art would be very small word for it. This web series is larger than LIFE. I have never seen such a web series.

Story, music, acting, diolouges, locations- Everything is just at its best.

If you search in YouTube, you will find tons of web series around. Some of them are Good, some are Okay and some are scrap and waste of time. But TVF Tripling is just amazing.

The plot is simple Three sibling, Chanchal, Chitvan and Chanchal, two boys with her sisters make a long trip and goes through various situation which even leads them to jail. They talk craps to each other, they cry, they shares their dirty secretes but they important thing is that they love.

It is not just a road trip, it is a journey of three heavy hearts.

(Hurry up. Search it on a YouTube. Full series is available on TVFPlay app which is downloadable from App Store)

લેખક=ઇશ્વર ?

લેખક જીવે, લેખક વાચે, લેખક વિચારે, લેેખક લખે.
લેખક પ્રેમ કરે, રોમીયો જેટલી શિદ્દતથી.
લેખક પ્રેમાળ હોય, મા ના વ્હાલ જેટલો.

લેખક એના પાત્રોને જન્મ આપે,
એને ઉછેરે-મોટા કરે, એમ જ જેમ કોઇ મા પોતાના બાળકને મોટા કરે. એને હસાવે. એને વ્હાલ કરે. એને પંપાળે.
એને નવી નવી ચેલેન્જ આપે,
ટ્રાવેલ કરાવે,
પ્રેમ કરાવે,
સપનાઓ દેખાડે.
એને ચિક્કાર જીવતા શીખવાડે,
એને ઉચાઇઓ સર કરતા શીખવાડે.

લેખક એના પાત્રોના બ્રેક-અપ કરાવે.
પિડા આપે,
રડાવે,
ભુખ્યા-રખડાવે,
એણે જોયેલા સપનાઓ તોડી પાડે,
ડિપ્રેશનમાં ઉતારી દે.
એ પોતાના પાત્રો પાસે ગુનાઓ પણ કરાવે

લેખક ક્રુર પણ હોય.
એ પોતાના પાત્રોને ઠંડા દિલથી મારી નાખે, જાણે એમનું અસ્તિત્વ કોઇ મહત્વનું ન હોય.
જે પાત્રને એક વાચક તરીકે તમે માત્ર શબ્દોના જોરે પ્રેમ કરવા લાગતા હો, એવા પાત્રને મારવું પણ એમના માટે સાવ સહેલું હોય છે.

અથવા
કદાચ લેખક પોતે પણ દુ:ખી થતો હશે, કહાનીના કોઇ પ્રિય પાત્રને મારી નાખ્યા પછી.
એનો હાથ પણ અટકાયો હશે એ લખતા પહેલા.

એ દુ:ખી થતો જ હશે, તો જ એ લાગણી વાચક સુધી પહોંચી શકતી હશે.

લેખક, ઇશ્વર છે પોતાની કહાનીના પાત્રોનો.
એના હાથમાં બધુ જ તો હોય છે.
એ અમર પણ છે,
એ જીવતો રહે છે પોતાની કહાનીમાં, એના પાત્રોમાં, વર્ષો સુધી.

અથવા
લેખક પોતે પણ એક પાત્ર છે, માત્ર.
એનો પણ કોઇ ઇશ્વર છે, જે પોતાના પાત્રો પાસે એના પાત્રો રચાવતો હશે.
હશેજ કદાચ, બાકી વાર્તાઓ જીવન સાથે આટલી ગાઢ રીતે ના જોડાતી હોય.

‍‍‍‍- કેવલ
(Image Source: http://www.anapnoes.gr)

Everybody Hurts

Out beyond ideas of wrongdoing and right doing, there is a field.
I will meet you there.
-Jalaluddin Rumi

રૂમીદાદાએ સાતેક સદી પહેલા લખેલું આ ખુબ જ પ્રખ્યાત ક્વોટ, લગભગ બધાએ વાંચ્યુ જ હશે. વાંચીએ એટલે આનંદ થાય,”વાહ! ક્યા બાત કહી… તાલીયાં…” અને બેશક રુમીદાદાએ દિલચીરીને આ લખેલુ હશે.

પંખીડાઓ(હા ભૈ, પ્રેમી પંખીડાઓ જ!) પ્રેમમાં પડે, હળે-મળે, હરે-ફરે, હસે-હસાવે, કિટ્ટા થાય-બીલા થાય, રડે-રડાવે, ખાય-ખવડાવે, આમ એકબીજા જીવે-જીવાડે-અને જીવતા શીખવાડે… ત્યાં સુધી બધુ ઓકે, પણ જ્યારે એકબીજા માટે અથવા એકબીજાના કારણે કુદકા લગાવે, જીવન ટુંકાવે કે પછી જીવનથી હારી જાય…

ત્યારે સાલ્લુ લાગી આવે.

એક સમય હોય છે કોઇને યાદ કરવાનો, દુ:ખી થવાનો, રડવાનો, કલાકો સુધી બસ એમ જ પથારીમાં પડ્યા પડ્યા, જુના મેસેજ વાંચીને- ફોટોગ્રાફ્સ જોઇને માંડ રુજાવા આવેલા ઘાવ- ભુલાવવા લાગેલી વાતોને ફરી તાજા કરવાનો, અને સાંજ પડ્યે કશું ફ્રૂટફુલ કર્યા વગર સુઇ જવાનો… દુ:ખ તો થવુંં પણ જોઇએ-એ નિશાની છે તમારા એટેચમેન્ટની, દુ:ખી થવામાં કંઇજ ખોટુ નથી, It is totally Okay, પણ સતત દુ:ખી રહેવું, યે બાત કુછ હજમ નહિં હોતી.

અહિં અંત ન હોવો જોઇએ.

અહિંથી આગળ પણ એક મજાની સફર હોય છે, એક તબક્કો હોય છે- ફરી બેઠા થવાનો. ઉભા થવાનો. પોતાની જાતને સંભાળવાનો- સમજાવવાનો. વાસ્તવિકતાને સ્વીકારવાનો. તુટીને વિખેરાઇ ગયેલા સાથે જોયેલા સપનાંઓને એકલા હાથે વીણીને ફરી એક નવી શરુઆત કરવાનો… ક્યારેક ગુલાબ લેવા જતા જો હાથ કાંટામાં ધુસી જાય ત્યારે વધુ અંદર જવાને બદલે ગુલાબની આશા છોડીને હાથ પાછો લઇ લેવામાં ભલાઇ હોય છે. હર વખતે ‘હોલ્ડ ઓન’ ન હોય, ક્યારેક ‘મુવ ઓન’ પણ કરવું પડે.

આ ઇમ્પોર્ટ્ન્ટ છે. વો ભી જરૂરી થા, યે ભી જરૂરી હૈ.

ફરી-ફરીને એ જ વ્યક્તિ કે જેને તમારી સહેજેય પડી નથી એની પાસે જવામાં અને અપેક્ષાઓ રાખવામાં માત્ર મુર્ખાય જ હોય છે, આવા લોકો માટે તમે જ્યારે ‘ઓલવેઝ એવેલેબલ’ થઇ જાવ પછી તમારી એવેલેબિલિટીનું મહત્વ ન રહે.

અત્યારના લેટેસ્ટ સિનારીયોને ધ્યાનમાં લેતા, રુમીદાદાના ઉપરના ક્વોટને ભાંગી તોડીને એક નવું વર્ઝન બનાવ્યું છે,

Out beyond ideas of wrongdoing and right doing, there is a field.
you would have met me there.
But, sorry dear, now I don’t live there anymore.

જેમાં કવિ કહેવા માગે છે કે, “સાચા-ખોટાના વિચારોની પેલ્લે પાર એક મેદાન છે, તમે મને ત્યાં મળી શકતા હોત. પણ સોરી દોસ્ત, હવે હું ત્યાં નથી રહેતો.”

Respect yourselves.

It is Okay… Everything is Okay.

“Everybody Hurts

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you’re sure you’ve had enough of this life, well hang on
Don’t let yourself go, cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it’s time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you’ve had too much of this life, well hang on

Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don’t throw your hand. Oh, no. Don’t throw your hand
If you feel like you’re alone, no, no, no, you are not alone

If you’re on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you’ve had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone”

REM (Music Band)

(Picture: Google Photos. Song: Everybody Hurts- GoodReads)

He Named Me Malala

If you ask some motivation-addict that what is the difference in being average and being extraordinary? They would say-“Just a few steps across comfort zone is what makes you extraordinary.” Wow, That sounds cheerful for a moment. But how would it be if there is a group of terrorists asking for you, and would able to shoot you dead? And in that situation, when that fanatic extremist asks about you, you speak out to save other people, “Yes, I am the one.” This needs enormous courage within. It is not just a few steps ahead of the comfort zone, It very far off the comfort zone. It is not possible just by those lifeless motivations you find on youtube.

One ordinary day, two men stopped the school van of Khushal School, Swat Valley, in which Malala Yousafzai, was travelling back to home, They opened the rear door, their face covered under a handkerchief. One of them asked, “Who is Malala?” Few girls fix their eyes on the only girl with an uncovered face. Few seconds passed in silence. The masked man placed his target with that revolver you would see old Bollywood movies,-Colt 45. Stillness shattered by 3 successive bullets of that gun.

Autobiography of Malala, “I Am Malala.” starts with scene of shooting, following by her birth and tell behind her name.

In the documentary on Malala, “He named me Malala” director Davis Guggenheim has showed that tell very beautifully with animation of Malalai of Maiwand, who encouraged the people of Afghan to fight against British invaders, and turned around losing battle. Afghan won that bettle, but Malalai got shoot, the flag in her hand.

History might have different without that one girl- Malalai of Maiwand.  They won that bettle because of passionate word she had spoken in that lame time. Male may be the maculline gender, but it must be the rich and stronge hearts of feminines gender who helped them to stand up.

The book follows the history of Pastuns and Pakistans. The eras of dicatatorships by Fanatic Army Generals, how polititions turned them down when Taliban took over Swat Velley.

Things started changing after Zia-ul Haq took power after coup at the tail of 1970, but situation worsen with Russia’s invasion on afghan. People of Pakistan sent their sons off the border to fight against invaders on the name of religion. They even bestowed their jewllery and money on the name of Islam, but what did/does the Taliban do with those money is not unveiled now. They first persuaded the poor(Not in materialistic manner) people of villages showing their their aim to protect the religion, and later when they became stronge enough to sustain any counter action, they enforced their non-sence rules on people.

They burned TVs and Cassettes to which they consider as the origin of sin. They banned all kind of entertainment. Instead of that they allowed radio. They basically hate western culture, It is funny that all those Pistols, Kalasnikovs, RPGs, Radios, truck and car were invented by western people. Mikhail Kalashnikov, Nikolaus Otto, Rudolf Diesel, Guglielmo Marconi, not even single person was Pakistani or Afghan. They were all from the western people.

Taliban started blast off school buildings saying that girls need not to learn anything, and boys must join Madrasas. They started flogging people publicly for their sin. They were self-proclaimed protectors of religion. It was dehumanized act, flogging females in public. Religions are for maintaining peace, not to disrupt tranquality. You just take glimpse of all countries facing humanitarian crisis, you will find that females and their children have to bear all this pain, sometimes because their husbund got shoot or killed in some kind suiside bombs.

As Malala mentioned in documentary “Education was a threat to them. Education gives you power to question things. The power to challenge things. To be independent.” Those hypocrate Mullahs knew that if people would get education, they will not remain silent.

Once a reporter asked Malala, “Who would you have been if you were just an ordinary girl from the Swat Valley?”

“If I was an ordinary girl in Swat Valley… I am still an ordinary girl.  But If I had an ordinary father and an ordinary mother and a conservative family… then I would have two children now. So this would have been my future. You would have seen Malala sitting with her two babies.” Malala replied.

Ziauddin Yousafzai, Father of Malala, was among the people who had spoken out against Taliban. Malala followed his footsteps. In documentary, he has said,

“If you keep a silent, then you lose the right to exist.”

Malala initially started writing blog on BBC Urdu with pseudonym Gul Makai, later she started speaking publicly. Everyone believed, including her parents that Taliban would never come for a girl, but they were wrong. Malala has said once, “

“Who was the person who shot Malala?” asked Guggenheim, Director of the documentary to Ziauddin.

“It was not a person. It was an ideology.” said Ziauddin.

Chapter 21 and 22, both are very emotional. Tears popped out in corner of eyes while going through these two chapters. Both the chapter contains event took place after she got shoot.

When she got shoot, the entire would was praying for her. People wishes her for long life and fast recoveries, but there was also a negative impression in some people’s mind. Some said It was publicity stunt, some said it was against of Islam, some accused her for not unveiling her face.

Now, it does not matter what they said, Nobel committee selected her as a winner of Peace Prize along with Kailash Satyarthi in 2014. Now, the light follows her footsteps, unresolved issues are being reviewed.

“It is so hard to get things done in this world. You try, and too often it doesn’t work.  But you have to continue, and you never give up.” she said once.

Book:
Name:  I Am Malala
Writer: Malala Yousafzai with Christina Lamb
Publication: Weidenfelf & Nicolson, London
Pages: 276
Price: ‎₹ 399/-
ISBN: 978-0-2978-7092-0

Documentary:
Name: He Named Me Malala
Director: Davis Guggenheim

Useful Link:
Malala Fund
BBC Urdu Blog


Being action junky, I always asked my self a question, whenever I write about such a situation, “What I have ever done to change the situation?” I completed the book since 15 days. But I was waiting for the answer. I did not find right answer I felt that at least writing on such a issue is also a step ahead, and so I picked up laptop and stared typing…