Movie, Uncategorized

Moonlight: In moonlight black boys look blue

Music Begins.
Violin and the piano start shedding pain over the scene that film has portrayed. After about a minute or two, the film takes you in, that this emotional tendering music cut you through and shattered you into a pieces.
And then, music fades, leaving you speechless, thoughtless, stunned into a melancholy.
MoonLight is a simple story of an introvert, less talking boy, Charon, whom people call by Little. Mahershala Ali’s expressions and acting are just… Oh, I don’t have a proper word for it. (He won Oscar for supporting role)

Charon’s acting is spontaneous. It deeply holds you in the film. Like this scene.


In one scene, when Little, Juan (Mahershala Ali) and Teresa (Juan’s girlfriend) were sitting on a dining table, taking. Little asks, “Do you sell drugs?”
“Yes,” Juan replies.
“My Mama, she do drugs, right?”
“Yaa,” Juan says.
Little stands-up and leave the room. Juan’s (Mahershala Ali) woe in which he was could be felt from his face. I love his acting.

In another scene, when teenage Charon came back to his home from school, his Mom asks him for money to by drugs. When Charon denied of having money, she started checking his pockets and pants so hurriedly and so aggressively. It shakes you from the roots.

The film shows three stage of protagonist’s life, Young, Teenage, and Adult. All of them were done by the different actors, but you can never feel any different in them.

Drug menace is a serious issue. How much deeply it can drown you is just above any explanation.

The camera work is also amazing. Director Berry Jenkins has turned a simple story into a deeply engaging movie, which leaves it deep impact on my mind.

A tragic end may make story amazing, but stories do not always need to have a tragic end.

P.S.: I am in love with Janelle Monae.

(Picture Source: Google Image)


કેરિ ઓન કેસર

Film: Carry on Kesar/કેરિ ઓન કેસર.
Directed by Vipul Mehta
Cast: Supriya Pathak, Darshan Jariwala, Avani Modi, Rittesh Mobh

ફિલમની શરુઆત પ્પ્પ્પ… પેરિસથી થાય છે, ને પછી વાયા અમદાવાદ, ડાયરેક જામખંભાળીયા. એક જવાન NRI છોકરી ડિઝાઇન શીખવાના નામે પટેલ-પટલાણીના ધેર પધારે. શ્યામજી પટેલ આમ મુછાળા મરદ, ઇસ્ત્રી કરેલા જભ્ભા નીચે ધોળું ધોતિયુ પે’રે ને માથે મજાની પાધડી, પણ પટલાણીનો અવાજ હાંભળે એટલે બધુજ પત્યુ! પટલાણી કેસરબેન એક સમયના એક નહી પણ બબ્બે વાર નેશનલ એવોર્ડ જીતેલા ડિઝાઇનર. પેરિસમાં ડિઝાઇનરનું કામ કરતી છોકરીને આ પટલાણીની ડિઝાઇનમાં રસ, અને એથીય વધુ રસ પટલાણીમાં.

આ જવાન છોડી, આવી’તી પટલાણીની પાહેં ડિઝાઇનું શીખવા, પણ પછી પાચ દાયકા જીવી ચુકેલા આ પટેલ જોડાને ટેસ્ટટ્યુબ બેબીના રવાડે ચડાવી દેધા. લંડનમાં આઇ.વી.એફ ભણેલો ગાયનેક ડોક્ટર(ઓલો ઇન્ટેલિજન્ટ ડોબો !) બાપાને હાથપગ જોડી દેશમાં રે’વા-કામ કરવા આવ્યયો હોય, એની પાહેં સારવાર કરાવે. આમ આ બે જવાન જોડકા ને બે એનાથી બે ગણી ઉમરના જોડાની કહાની ચાલુ થાય.

ફિલમ પેટ પકડીને હસાવેય છે, થોડી વારે ઇમોશનલ પણ કરી દે, પણ એ ઇમોશનલ સીન પાછુ થોડી વારમાં રમુજી થઇ જાય. ફિલમમાં બે મજાના રમુજી પાત્રો છે, જેણે ફિલમમાં બગાસા આવવા નથી દિધા. એક જિગલો ને બીજા માવો ચોળતા ઓધાકાકા, આખી ફિલમના દરેક સિનમાં ઓધાકાકાએ માવો ચોળ્યો! અને જિગલાની તો વાત ન થાય.

સચિન-જિગરના સંગીત વિશે કંઇ કે’વાનું જ ન હોય, પણ બેક્ગ્રાઉન્ડમાં અલ્કાબેન ને ઓસમાનભાઇના અવાજ હારે પેલી નાની તનિક્ષાને હાંભળવાની મજા આવી.

પટેલના ડાયલોગ તો બાકી કવિતા હોય જાણે એમ આરપાર વહી જાય. આમ ફિલમ પટેલ-પટલાણીની આઇ.વી.એફ સારવાર આજુબાજુ વિંટળાયેલી છે, એ પણ સે’જેય ગુંચવાયા વગર.

આપણને ફિલમુંમા ઝાઝી હુજ ન પડે, પણ એટલી ખબર પડે કે થિયેટરમાં બેઠેલા હંધાય પેટ પકડીને કારણ વગર ન હસતા હોય. તો ભાયુને બુનું, ક્રિટીક્સ આને ખરાબ રેટીંગ આપેને તોય કુટુબ કબિલા હારે જોવા પોગી જવાય હો…


Through The Dark

Film: Gone Baby Gone (2007)

When I was young, I asked my priest how you could get to heaven and still protect yourself from all the evil in the world. He told me what God said to his children. “You are ship among wolves, be wise as serpents, yet innocent as doves.”

(Dialogue of Detective Patrick Kenzie at the very beginning of movie.)

THE STORY Starts with media surrounded by the mother whose child was abducted. The film probed through the primary investigation of police along with the hired detective team comprises of young couple played by Casey Affleck and Michelle Monaghan They came to know that the mother of abducted child is drug addict also involved in drug dealings accompanied by her boyfriend.

Story revolve around the couple investigating the case even after that case was get close accepting the girl drowned into a river.

The STORY has many versions changing with person to person. At one point of the film you blame one person for what you think as his wrongdoings, few minutes later another person comes into picture and explains the reason of one’s actions, and you suddenly start to feel sympathy toward first person. After few minutes, the second person clarify why he supported this actions which are illegal as far as the jury and constitution is concerned.



Senior Officer Jack Doyle: We don’t know why people do what they do. Everybody looks out his own window.


Detective Patrick Kenzie: And everyone’s got their reasons.

Director Ben Affleck has portraited the grey shades of ethics which deeply moved me. The last scene leaves you completely speechless, and you lost into the labyrinth of what is right and what is wrong. What should be done.

While the song “In the darkness” was playing in background, Tears started flowing through my eyes leaving me dumbstruck.