કેરેક્ટર ઢીલા હે!

આપણે ત્યાં લોકોએ અન્ય વ્યક્તિઓના “કેરેક્ટર” ને જજ કરવાનો ઠેકો લઇ રાખ્યો છે. એ લોકો બીજાને જજ કરીને તેમને કેરેક્ટર સર્ટિફિકેટ આપવા હર-હંમેશ તૈયાર હોય છે. એવા લોકોને ક્યાંય શોધવા નથી જવા પડતા, એ આપણી આસપાસ જ મળી આવતા હોય છે.

છોકરાઓના ટોળાઓ સાથે બેઠતી છોકરીઓ,
બાઇક પર કોઇ છોકરાને બેક સીટ પર ટાઇટ હગ કરી બેઠતી છોકરીઓ.
સાંજે કામ પરથી મોડી આવતી છોકરીઓ.
કલીગ સાથે હસીને વાત કરતી.
ક્યારેક માત્ર કોઇ સામે સહજ સ્માઇલ કરતી છોકરી.

આવા ઘનચક્કર લોકો આ દરેક છોકરી પર તરત જ “રાંડ”નું લેબલ લગાવી દેતા હોય છે. એમના કિચડછાપ દિમાગમાં “ડુ” અને “ડોન્ટ” નું એક ક્લાસિફિકેશન થઇ ચુકેલું હોય છે, જેના પરથી એ લોકો કોઇ પણ છોકરીને “સંસ્કારી” અથવા “બગડેલી”નું લેબલ લગાવતા હોય છે.

એવા લોકો બીજાને તરત તેમના નામનું કેરેક્ટર સર્ટિફિકેટ રેડી કરી આપે- એ તો એવી/એવો જ છે. “એવી/એવો” એ બહુઅર્થી શબ્દ છે. બધા પોતપોતાની જાત પ્રમાણે એનો અર્થ કાઢી લેતા હોય છે.

હું મળેલો છું કારણ વગર બીજાના કેરેક્ટરને ઢીલું કહેવા વાળા આ લોકોને.
ઓટલા પર પંચાત કરવા બેઠતી અને પોતાની જાતને વડીલોમાં ખપાવતી સ્ત્રીઓ પણ બીજાના ચારિત્ર્યને જજ કરી આવા શબ્દો બોલતા સાંભળી છે. પોતે પણ કોઇ દિકરીના બાપ છે એ ભુલી જઇને પોતાની દિકરીની ઉમરની છોકરીઓને પેહેલા તીરછી નજરથી જુએ અને ઉપરથી “ખરાબ ચારિત્ર”નું લેબલ લગાડતા કહેવાતા વડીલોને પણ નજીકથી જોયા છે. અને જેને યુવાનો કહેવાય છે એવા છોકરાઓને, કોલેજમાં એમના હાથમાં ના આવી શકતી દરેક છોકરીઓ ને રાંડ કહીને બોલવાતા સાંભળ્યા છે.(‘ભુખ્યા શિયાળ’ ની વાર્તાની જેમ આમાં મુળે તો દ્રાક્ષ હાથમાં ન આવે એટલે એ ‘ખાટી’ છે એવું કહી દેવાની વાત છે!)

છોકરીઓ બાબતે “ડુ” અને “ડોન્ટ્સ”નું લીસ્ટ જેટલું મોટુ છે એટલું છોકરાઓ માટે નથી. એ લોકો માં આ ખુબ સિમ્પ્લિફાઇડ છે. “પૂરુષની તો જાત જ એવી છે” ” બધા પુરુષો સરખા જ હોય છે.” પુરુષની આખી જાતને ‘મોલેસ્ટર’ની કેટેગરીમાં નાખી દેવાય છે!

આવા લોકોને પુછવાનું મન થાય કે એ લોકોને આ લેબલો લગાડવાનો હક કોણે આપ્યો? એ લોકો પોતે કેટલા દુધના ધોયેલા છે કે બીજાને આવું કહી શકે? એમની નજરમાં એવી તો કેટલી શુદ્ધતા છે કે એ અન્ય લોકોના ચારિત્ર્ય છે પોતાના ત્રાજવામાં તોલવા બેસે છે?

(હું પોતે આવા લોકો સાથે બોલાચાલીમાં ઉતરેલો છું, પણ આઉટકમના નામે ઝિરો. અંતે એવું સમજ્યો છું કે આમને કશુંં કહેવાનો અર્થ નથી.)

 

Journey of three heavy hearts: TVF Tripling

Chandan’s father was telling him to live in present and cherish it.
“But, Mujhe Maza Nahi aa Raha.(I am not cherishing life.)” Chandan said, “I feel cold.”
“Then, cover yourself with shawl.” His father said.
“This was simple.” he said.
“Most things are.” said his father.

TVF Tripling is one of the amazing and wonderful piece of art. Art would be very small word for it. This web series is larger than LIFE. I have never seen such a web series.

Story, music, acting, diolouges, locations- Everything is just at its best.

If you search in YouTube, you will find tons of web series around. Some of them are Good, some are Okay and some are scrap and waste of time. But TVF Tripling is just amazing.

The plot is simple Three sibling, Chanchal, Chitvan and Chanchal, two boys with her sisters make a long trip and goes through various situation which even leads them to jail. They talk craps to each other, they cry, they shares their dirty secretes but they important thing is that they love.

It is not just a road trip, it is a journey of three heavy hearts.

(Hurry up. Search it on a YouTube. Full series is available on TVFPlay app which is downloadable from App Store)

અધૂરું ચિત્ર

પપ્પા ઘરે આવ્યા, રિઝલ્ટ જોયું.
આજે ફરી મેથ્સમાં ઓછા માર્ક્સ.
એણે ખુશાલને બોલાવ્યો.
દિવસભરના તાણ અને થાક પછી ગુસ્સાથી એણે એક સડસડતો તમાચો એના ગાલ પર મારી દીધો.

~~~

દાંત પડી ગયો,
લોહી નીકળ્યું.
એ થોડી વાર પપ્પા સામે ઉભો રહ્યો. ચૂપ એકદમ.
અને પછી
દોડતો પોતાના રૂમમાં આવ્યો.
અને
એના મોઢામાંથી ટપકતા લોહીના ટીપાઓથી એ ડ્રોઈંગ બોર્ડ પર કશુંક કરવા લાગ્યો.

હા, આજે લાલ રંગ ખૂટી ગયો હતો.
લાલ રંગ વગરએ ચિત્ર અધૂરું જ રહી ગયું હોત.

બાય ધ વે, હેપી ફાધર્સ ડે.

લેખક=ઇશ્વર ?

લેખક જીવે, લેખક વાચે, લેખક વિચારે, લેેખક લખે.
લેખક પ્રેમ કરે, રોમીયો જેટલી શિદ્દતથી.
લેખક પ્રેમાળ હોય, મા ના વ્હાલ જેટલો.

લેખક એના પાત્રોને જન્મ આપે,
એને ઉછેરે-મોટા કરે, એમ જ જેમ કોઇ મા પોતાના બાળકને મોટા કરે. એને હસાવે. એને વ્હાલ કરે. એને પંપાળે.
એને નવી નવી ચેલેન્જ આપે,
ટ્રાવેલ કરાવે,
પ્રેમ કરાવે,
સપનાઓ દેખાડે.
એને ચિક્કાર જીવતા શીખવાડે,
એને ઉચાઇઓ સર કરતા શીખવાડે.

લેખક એના પાત્રોના બ્રેક-અપ કરાવે.
પિડા આપે,
રડાવે,
ભુખ્યા-રખડાવે,
એણે જોયેલા સપનાઓ તોડી પાડે,
ડિપ્રેશનમાં ઉતારી દે.
એ પોતાના પાત્રો પાસે ગુનાઓ પણ કરાવે

લેખક ક્રુર પણ હોય.
એ પોતાના પાત્રોને ઠંડા દિલથી મારી નાખે, જાણે એમનું અસ્તિત્વ કોઇ મહત્વનું ન હોય.
જે પાત્રને એક વાચક તરીકે તમે માત્ર શબ્દોના જોરે પ્રેમ કરવા લાગતા હો, એવા પાત્રને મારવું પણ એમના માટે સાવ સહેલું હોય છે.

અથવા
કદાચ લેખક પોતે પણ દુ:ખી થતો હશે, કહાનીના કોઇ પ્રિય પાત્રને મારી નાખ્યા પછી.
એનો હાથ પણ અટકાયો હશે એ લખતા પહેલા.

એ દુ:ખી થતો જ હશે, તો જ એ લાગણી વાચક સુધી પહોંચી શકતી હશે.

લેખક, ઇશ્વર છે પોતાની કહાનીના પાત્રોનો.
એના હાથમાં બધુ જ તો હોય છે.
એ અમર પણ છે,
એ જીવતો રહે છે પોતાની કહાનીમાં, એના પાત્રોમાં, વર્ષો સુધી.

અથવા
લેખક પોતે પણ એક પાત્ર છે, માત્ર.
એનો પણ કોઇ ઇશ્વર છે, જે પોતાના પાત્રો પાસે એના પાત્રો રચાવતો હશે.
હશેજ કદાચ, બાકી વાર્તાઓ જીવન સાથે આટલી ગાઢ રીતે ના જોડાતી હોય.

‍‍‍‍- કેવલ
(Image Source: http://www.anapnoes.gr)

Moonlight: In moonlight black boys look blue

Music Begins.
Violin and the piano start shedding pain over the scene that film has portrayed. After about a minute or two, the film takes you in, that this emotional tendering music cut you through and shattered you into a pieces.
And then, music fades, leaving you speechless, thoughtless, stunned into a melancholy.
MoonLight is a simple story of an introvert, less talking boy, Charon, whom people call by Little. Mahershala Ali’s expressions and acting are just… Oh, I don’t have a proper word for it. (He won Oscar for supporting role)

Charon’s acting is spontaneous. It deeply holds you in the film. Like this scene.

Untitled

In one scene, when Little, Juan (Mahershala Ali) and Teresa (Juan’s girlfriend) were sitting on a dining table, taking. Little asks, “Do you sell drugs?”
“Yes,” Juan replies.
“My Mama, she do drugs, right?”
“Yaa,” Juan says.
Little stands-up and leave the room. Juan’s (Mahershala Ali) woe in which he was could be felt from his face. I love his acting.

In another scene, when teenage Charon came back to his home from school, his Mom asks him for money to by drugs. When Charon denied of having money, she started checking his pockets and pants so hurriedly and so aggressively. It shakes you from the roots.

The film shows three stage of protagonist’s life, Young, Teenage, and Adult. All of them were done by the different actors, but you can never feel any different in them.

Drug menace is a serious issue. How much deeply it can drown you is just above any explanation.

The camera work is also amazing. Director Berry Jenkins has turned a simple story into a deeply engaging movie, which leaves it deep impact on my mind.

A tragic end may make story amazing, but stories do not always need to have a tragic end.

P.S.: I am in love with Janelle Monae.

(Picture Source: Google Image)