લેખક

લેખક=ઇશ્વર ?

લેખક જીવે, લેખક વાચે, લેખક વિચારે, લેેખક લખે.
લેખક પ્રેમ કરે, રોમીયો જેટલી શિદ્દતથી.
લેખક પ્રેમાળ હોય, મા ના વ્હાલ જેટલો.

લેખક એના પાત્રોને જન્મ આપે,
એને ઉછેરે-મોટા કરે, એમ જ જેમ કોઇ મા પોતાના બાળકને મોટા કરે. એને હસાવે. એને વ્હાલ કરે. એને પંપાળે.
એને નવી નવી ચેલેન્જ આપે,
ટ્રાવેલ કરાવે,
પ્રેમ કરાવે,
સપનાઓ દેખાડે.
એને ચિક્કાર જીવતા શીખવાડે,
એને ઉચાઇઓ સર કરતા શીખવાડે.

લેખક એના પાત્રોના બ્રેક-અપ કરાવે.
પિડા આપે,
રડાવે,
ભુખ્યા-રખડાવે,
એણે જોયેલા સપનાઓ તોડી પાડે,
ડિપ્રેશનમાં ઉતારી દે.
એ પોતાના પાત્રો પાસે ગુનાઓ પણ કરાવે

લેખક ક્રુર પણ હોય.
એ પોતાના પાત્રોને ઠંડા દિલથી મારી નાખે, જાણે એમનું અસ્તિત્વ કોઇ મહત્વનું ન હોય.
જે પાત્રને એક વાચક તરીકે તમે માત્ર શબ્દોના જોરે પ્રેમ કરવા લાગતા હો, એવા પાત્રને મારવું પણ એમના માટે સાવ સહેલું હોય છે.

અથવા
કદાચ લેખક પોતે પણ દુ:ખી થતો હશે, કહાનીના કોઇ પ્રિય પાત્રને મારી નાખ્યા પછી.
એનો હાથ પણ અટકાયો હશે એ લખતા પહેલા.

એ દુ:ખી થતો જ હશે, તો જ એ લાગણી વાચક સુધી પહોંચી શકતી હશે.

લેખક, ઇશ્વર છે પોતાની કહાનીના પાત્રોનો.
એના હાથમાં બધુ જ તો હોય છે.
એ અમર પણ છે,
એ જીવતો રહે છે પોતાની કહાનીમાં, એના પાત્રોમાં, વર્ષો સુધી.

અથવા
લેખક પોતે પણ એક પાત્ર છે, માત્ર.
એનો પણ કોઇ ઇશ્વર છે, જે પોતાના પાત્રો પાસે એના પાત્રો રચાવતો હશે.
હશેજ કદાચ, બાકી વાર્તાઓ જીવન સાથે આટલી ગાઢ રીતે ના જોડાતી હોય.

‍‍‍‍- કેવલ
(Image Source: http://www.anapnoes.gr)

Advertisements