Poetry

જીવન-વાર્તા-એક અનોખો અંત

પહેલા પરીઓની વાર્તાઓ હતી.
જેના અંતે સૌ કોઇ વિખુટા પડેલા પાત્રો આખરે મળી જતા
અને
ખાધુ પીધું અને રાજ કર્યુ  એમ કહી વાર્તા પૂરી થઇ જતી.

હવે જીવન ખુદ વાર્તા છે,

દરેક નવા ચેપ્ટર પર લોકો ઉમેરાતા રહે,
અને
જે વિખુટા પડી જાય છે,
જેમનો હાથ એક વખત છુટી જાય છે,
જે દુર થઇ જાય છે,

એમાંનુ કોઇ
ક્યારેય
ફરી પાછુ નથી આવતુ.
– કેવલ

(Image Source: Isha Foundation)

Advertisements
Poetry

A war within

આ લાંબી,
અજીબ,
અને

ન સમજાય,
એવી દોડમાં દોડતા, ઢસડાતા, લથડાતા,
જો હાંફી
કે
થાકી જવાય,

તો દુનિયા-સમાજના વિચારને જરા દૂર હડસેલી,

થોડી વાર અલગ બેસી જવુ, ચૂપચાપ.

દુનિયા કેે સમાજના કોઇ પણ સવાલના જવાબ આપવા કોઇ બંધાયેલુ નથી.

થોડી વાર અલગ બેસી જવુ,
ચૂપચાપ,
શાંત,
કોઇની પરવાહ કર્યા વગર.
કારણ કે,

આ શ્વાસ બહુ બટકણી ચીજ છે.

‍~કેવલ

 

Poetry

I listen…

I don’t have money to help them with their livings,

But when I passed by their house, and when they greet me with huge, welcoming smile on their faces.

I smile back and sit for a while.

Sometimes
I play with children and teach them the how to count and summation and minus.

and

Sometimes I listen to their problems and I tell them how their life is healthier than so called socio-animals living in the city.

Yes,

I listen,

All I have is time to invest.

I don’t have money…

Poetry

હવે કોઈ પ્રિન્સ નહિ આવે

કોઇ સિન્ડરેલાને સમજાવો,
કે વ્યર્થ એ રાહ ના જુએ.

હવે કોઈ પ્રિન્સ
નહિ આવે એની શોધતો.

હવે જો છટકવું હશે એને
આ ચુંગાલ માંથી
તો,
ફગાવી દેવા પડશે એને પોતાના પરિધાનો.
અને
જાતે જ ચાલી નીકળવું પડશે

જો એને જીવવું હશે તો
જો એને અહીંયા ટકી રહેવું હશે તો…

હવે
કોઈ પ્રિન્સ નહિ આવે…
~ કેવલ

(Feature Image: From Film Cinderella, 2015)

Article, Poetry

Roll the dice…

“Sometimes the future doesn’t unfold the way you think it will.
Shit happens,
and
People sucks.”
-Hannah Baker, A fictional character of the book and series “Thirteen Reasons why”

It happens with all of us, shit happens with all of us. I used to tell people around me in their low time that Life has never been fair with anyone.

In a funny way, “No one is going to remain virgin, Life fucks everyone!”

Well, apart from this kind of saying. When I feel really sad or hopeless or something, I go to Charles Bukowski. To his one of my favourite poem Roll the dice. I read him, again and again and again…

If you’re going to try, go all the
way.
otherwise, don’t even start.

if you’re going to try, go all the
way. this could mean losing girlfriends,
wives, relatives, jobs and
maybe your mind.

go all the way.
it could mean not eating for 3 or
4 days.
it could mean freezing on a
park bench.
it could mean jail,
it could mean derision,
mockery,
isolation.
isolation is the gift,
all the others are a test of your
endurance, of
how much you really want to
do it.
and you’ll do it
despite rejection and the
worst odds
and it will be better than
anything else
you can imagine.

if you’re going to try,
go all the way.
there is no other feeling like
that.
you will be alone with the
gods
and the nights will flame with
fire.

do it, do it, do it.
do it.

all the way
all the way.
you will ride life straight to
perfect laughter,
it’s the only good fight
there is.

 

(Hope, It helps you too)
(Poem: All right reserved to Charles Bukowski)