અધૂરું ચિત્ર

પપ્પા ઘરે આવ્યા, રિઝલ્ટ જોયું.
આજે ફરી મેથ્સમાં ઓછા માર્ક્સ.
એણે ખુશાલને બોલાવ્યો.
દિવસભરના તાણ અને થાક પછી ગુસ્સાથી એણે એક સડસડતો તમાચો એના ગાલ પર મારી દીધો.

~~~

દાંત પડી ગયો,
લોહી નીકળ્યું.
એ થોડી વાર પપ્પા સામે ઉભો રહ્યો. ચૂપ એકદમ.
અને પછી
દોડતો પોતાના રૂમમાં આવ્યો.
અને
એના મોઢામાંથી ટપકતા લોહીના ટીપાઓથી એ ડ્રોઈંગ બોર્ડ પર કશુંક કરવા લાગ્યો.

હા, આજે લાલ રંગ ખૂટી ગયો હતો.
લાલ રંગ વગરએ ચિત્ર અધૂરું જ રહી ગયું હોત.

બાય ધ વે, હેપી ફાધર્સ ડે.

લેખક=ઇશ્વર ?

લેખક જીવે, લેખક વાચે, લેખક વિચારે, લેેખક લખે.
લેખક પ્રેમ કરે, રોમીયો જેટલી શિદ્દતથી.
લેખક પ્રેમાળ હોય, મા ના વ્હાલ જેટલો.

લેખક એના પાત્રોને જન્મ આપે,
એને ઉછેરે-મોટા કરે, એમ જ જેમ કોઇ મા પોતાના બાળકને મોટા કરે. એને હસાવે. એને વ્હાલ કરે. એને પંપાળે.
એને નવી નવી ચેલેન્જ આપે,
ટ્રાવેલ કરાવે,
પ્રેમ કરાવે,
સપનાઓ દેખાડે.
એને ચિક્કાર જીવતા શીખવાડે,
એને ઉચાઇઓ સર કરતા શીખવાડે.

લેખક એના પાત્રોના બ્રેક-અપ કરાવે.
પિડા આપે,
રડાવે,
ભુખ્યા-રખડાવે,
એણે જોયેલા સપનાઓ તોડી પાડે,
ડિપ્રેશનમાં ઉતારી દે.
એ પોતાના પાત્રો પાસે ગુનાઓ પણ કરાવે

લેખક ક્રુર પણ હોય.
એ પોતાના પાત્રોને ઠંડા દિલથી મારી નાખે, જાણે એમનું અસ્તિત્વ કોઇ મહત્વનું ન હોય.
જે પાત્રને એક વાચક તરીકે તમે માત્ર શબ્દોના જોરે પ્રેમ કરવા લાગતા હો, એવા પાત્રને મારવું પણ એમના માટે સાવ સહેલું હોય છે.

અથવા
કદાચ લેખક પોતે પણ દુ:ખી થતો હશે, કહાનીના કોઇ પ્રિય પાત્રને મારી નાખ્યા પછી.
એનો હાથ પણ અટકાયો હશે એ લખતા પહેલા.

એ દુ:ખી થતો જ હશે, તો જ એ લાગણી વાચક સુધી પહોંચી શકતી હશે.

લેખક, ઇશ્વર છે પોતાની કહાનીના પાત્રોનો.
એના હાથમાં બધુ જ તો હોય છે.
એ અમર પણ છે,
એ જીવતો રહે છે પોતાની કહાનીમાં, એના પાત્રોમાં, વર્ષો સુધી.

અથવા
લેખક પોતે પણ એક પાત્ર છે, માત્ર.
એનો પણ કોઇ ઇશ્વર છે, જે પોતાના પાત્રો પાસે એના પાત્રો રચાવતો હશે.
હશેજ કદાચ, બાકી વાર્તાઓ જીવન સાથે આટલી ગાઢ રીતે ના જોડાતી હોય.

‍‍‍‍- કેવલ
(Image Source: http://www.anapnoes.gr)

Moonlight: In moonlight black boys look blue

Music Begins.
Violin and the piano start shedding pain over the scene that film has portrayed. After about a minute or two, the film takes you in, that this emotional tendering music cut you through and shattered you into a pieces.
And then, music fades, leaving you speechless, thoughtless, stunned into a melancholy.
MoonLight is a simple story of an introvert, less talking boy, Charon, whom people call by Little. Mahershala Ali’s expressions and acting are just… Oh, I don’t have a proper word for it. (He won Oscar for supporting role)

Charon’s acting is spontaneous. It deeply holds you in the film. Like this scene.

Untitled

In one scene, when Little, Juan (Mahershala Ali) and Teresa (Juan’s girlfriend) were sitting on a dining table, taking. Little asks, “Do you sell drugs?”
“Yes,” Juan replies.
“My Mama, she do drugs, right?”
“Yaa,” Juan says.
Little stands-up and leave the room. Juan’s (Mahershala Ali) woe in which he was could be felt from his face. I love his acting.

In another scene, when teenage Charon came back to his home from school, his Mom asks him for money to by drugs. When Charon denied of having money, she started checking his pockets and pants so hurriedly and so aggressively. It shakes you from the roots.

The film shows three stage of protagonist’s life, Young, Teenage, and Adult. All of them were done by the different actors, but you can never feel any different in them.

Drug menace is a serious issue. How much deeply it can drown you is just above any explanation.

The camera work is also amazing. Director Berry Jenkins has turned a simple story into a deeply engaging movie, which leaves it deep impact on my mind.

A tragic end may make story amazing, but stories do not always need to have a tragic end.

P.S.: I am in love with Janelle Monae.

(Picture Source: Google Image)

Everybody Hurts

Out beyond ideas of wrongdoing and right doing, there is a field.
I will meet you there.
-Jalaluddin Rumi

રૂમીદાદાએ સાતેક સદી પહેલા લખેલું આ ખુબ જ પ્રખ્યાત ક્વોટ, લગભગ બધાએ વાંચ્યુ જ હશે. વાંચીએ એટલે આનંદ થાય,”વાહ! ક્યા બાત કહી… તાલીયાં…” અને બેશક રુમીદાદાએ દિલચીરીને આ લખેલુ હશે.

પંખીડાઓ(હા ભૈ, પ્રેમી પંખીડાઓ જ!) પ્રેમમાં પડે, હળે-મળે, હરે-ફરે, હસે-હસાવે, કિટ્ટા થાય-બીલા થાય, રડે-રડાવે, ખાય-ખવડાવે, આમ એકબીજા જીવે-જીવાડે-અને જીવતા શીખવાડે… ત્યાં સુધી બધુ ઓકે, પણ જ્યારે એકબીજા માટે અથવા એકબીજાના કારણે કુદકા લગાવે, જીવન ટુંકાવે કે પછી જીવનથી હારી જાય…

ત્યારે સાલ્લુ લાગી આવે.

એક સમય હોય છે કોઇને યાદ કરવાનો, દુ:ખી થવાનો, રડવાનો, કલાકો સુધી બસ એમ જ પથારીમાં પડ્યા પડ્યા, જુના મેસેજ વાંચીને- ફોટોગ્રાફ્સ જોઇને માંડ રુજાવા આવેલા ઘાવ- ભુલાવવા લાગેલી વાતોને ફરી તાજા કરવાનો, અને સાંજ પડ્યે કશું ફ્રૂટફુલ કર્યા વગર સુઇ જવાનો… દુ:ખ તો થવુંં પણ જોઇએ-એ નિશાની છે તમારા એટેચમેન્ટની, દુ:ખી થવામાં કંઇજ ખોટુ નથી, It is totally Okay, પણ સતત દુ:ખી રહેવું, યે બાત કુછ હજમ નહિં હોતી.

અહિં અંત ન હોવો જોઇએ.

અહિંથી આગળ પણ એક મજાની સફર હોય છે, એક તબક્કો હોય છે- ફરી બેઠા થવાનો. ઉભા થવાનો. પોતાની જાતને સંભાળવાનો- સમજાવવાનો. વાસ્તવિકતાને સ્વીકારવાનો. તુટીને વિખેરાઇ ગયેલા સાથે જોયેલા સપનાંઓને એકલા હાથે વીણીને ફરી એક નવી શરુઆત કરવાનો… ક્યારેક ગુલાબ લેવા જતા જો હાથ કાંટામાં ધુસી જાય ત્યારે વધુ અંદર જવાને બદલે ગુલાબની આશા છોડીને હાથ પાછો લઇ લેવામાં ભલાઇ હોય છે. હર વખતે ‘હોલ્ડ ઓન’ ન હોય, ક્યારેક ‘મુવ ઓન’ પણ કરવું પડે.

આ ઇમ્પોર્ટ્ન્ટ છે. વો ભી જરૂરી થા, યે ભી જરૂરી હૈ.

ફરી-ફરીને એ જ વ્યક્તિ કે જેને તમારી સહેજેય પડી નથી એની પાસે જવામાં અને અપેક્ષાઓ રાખવામાં માત્ર મુર્ખાય જ હોય છે, આવા લોકો માટે તમે જ્યારે ‘ઓલવેઝ એવેલેબલ’ થઇ જાવ પછી તમારી એવેલેબિલિટીનું મહત્વ ન રહે.

અત્યારના લેટેસ્ટ સિનારીયોને ધ્યાનમાં લેતા, રુમીદાદાના ઉપરના ક્વોટને ભાંગી તોડીને એક નવું વર્ઝન બનાવ્યું છે,

Out beyond ideas of wrongdoing and right doing, there is a field.
you would have met me there.
But, sorry dear, now I don’t live there anymore.

જેમાં કવિ કહેવા માગે છે કે, “સાચા-ખોટાના વિચારોની પેલ્લે પાર એક મેદાન છે, તમે મને ત્યાં મળી શકતા હોત. પણ સોરી દોસ્ત, હવે હું ત્યાં નથી રહેતો.”

Respect yourselves.

It is Okay… Everything is Okay.

“Everybody Hurts

When the day is long and the night, the night is yours alone,
When you’re sure you’ve had enough of this life, well hang on
Don’t let yourself go, cause everybody cries and everybody hurts sometimes

Sometimes everything is wrong. Now it’s time to sing along
When your day is night alone, (hold on, hold on)
If you feel like letting go, (hold on)
When you think you’ve had too much of this life, well hang on

Cause everybody hurts. Take comfort in your friends
Everybody hurts. Don’t throw your hand. Oh, no. Don’t throw your hand
If you feel like you’re alone, no, no, no, you are not alone

If you’re on your own in this life, the days and nights are long,
When you think you’ve had too much of this life to hang on

Well, everybody hurts sometimes,
Everybody cries. And everybody hurts sometimes
And everybody hurts sometimes. So, hold on, hold on
Hold on, hold on, hold on, hold on, hold on, hold on
Everybody hurts. You are not alone”

REM (Music Band)

(Picture: Google Photos. Song: Everybody Hurts- GoodReads)

કેરિ ઓન કેસર

Film: Carry on Kesar/કેરિ ઓન કેસર.
Directed by Vipul Mehta
Cast: Supriya Pathak, Darshan Jariwala, Avani Modi, Rittesh Mobh

ફિલમની શરુઆત પ્પ્પ્પ… પેરિસથી થાય છે, ને પછી વાયા અમદાવાદ, ડાયરેક જામખંભાળીયા. એક જવાન NRI છોકરી ડિઝાઇન શીખવાના નામે પટેલ-પટલાણીના ધેર પધારે. શ્યામજી પટેલ આમ મુછાળા મરદ, ઇસ્ત્રી કરેલા જભ્ભા નીચે ધોળું ધોતિયુ પે’રે ને માથે મજાની પાધડી, પણ પટલાણીનો અવાજ હાંભળે એટલે બધુજ પત્યુ! પટલાણી કેસરબેન એક સમયના એક નહી પણ બબ્બે વાર નેશનલ એવોર્ડ જીતેલા ડિઝાઇનર. પેરિસમાં ડિઝાઇનરનું કામ કરતી છોકરીને આ પટલાણીની ડિઝાઇનમાં રસ, અને એથીય વધુ રસ પટલાણીમાં.

આ જવાન છોડી, આવી’તી પટલાણીની પાહેં ડિઝાઇનું શીખવા, પણ પછી પાચ દાયકા જીવી ચુકેલા આ પટેલ જોડાને ટેસ્ટટ્યુબ બેબીના રવાડે ચડાવી દેધા. લંડનમાં આઇ.વી.એફ ભણેલો ગાયનેક ડોક્ટર(ઓલો ઇન્ટેલિજન્ટ ડોબો !) બાપાને હાથપગ જોડી દેશમાં રે’વા-કામ કરવા આવ્યયો હોય, એની પાહેં સારવાર કરાવે. આમ આ બે જવાન જોડકા ને બે એનાથી બે ગણી ઉમરના જોડાની કહાની ચાલુ થાય.

ફિલમ પેટ પકડીને હસાવેય છે, થોડી વારે ઇમોશનલ પણ કરી દે, પણ એ ઇમોશનલ સીન પાછુ થોડી વારમાં રમુજી થઇ જાય. ફિલમમાં બે મજાના રમુજી પાત્રો છે, જેણે ફિલમમાં બગાસા આવવા નથી દિધા. એક જિગલો ને બીજા માવો ચોળતા ઓધાકાકા, આખી ફિલમના દરેક સિનમાં ઓધાકાકાએ માવો ચોળ્યો! અને જિગલાની તો વાત ન થાય.

સચિન-જિગરના સંગીત વિશે કંઇ કે’વાનું જ ન હોય, પણ બેક્ગ્રાઉન્ડમાં અલ્કાબેન ને ઓસમાનભાઇના અવાજ હારે પેલી નાની તનિક્ષાને હાંભળવાની મજા આવી.

પટેલના ડાયલોગ તો બાકી કવિતા હોય જાણે એમ આરપાર વહી જાય. આમ ફિલમ પટેલ-પટલાણીની આઇ.વી.એફ સારવાર આજુબાજુ વિંટળાયેલી છે, એ પણ સે’જેય ગુંચવાયા વગર.

આપણને ફિલમુંમા ઝાઝી હુજ ન પડે, પણ એટલી ખબર પડે કે થિયેટરમાં બેઠેલા હંધાય પેટ પકડીને કારણ વગર ન હસતા હોય. તો ભાયુને બુનું, ક્રિટીક્સ આને ખરાબ રેટીંગ આપેને તોય કુટુબ કબિલા હારે જોવા પોગી જવાય હો…