Poetry

તારીખ

હવે એ તારીખો પણ યાદ નથી…
એ તારીખો,
એ વાર,
જે તારા આવ્યા પછી તહેવાર બની ગયા હતા.
એ તારીખો
કે જેની મહિનાઓથી રાહ જોવાતી હતી,

વહેતા સમયના દઝાડતા તાપ વચ્ચે,
ઝાકળના વાદળો જેવી એ યાદો,
ક્યારે ઇવોપરેટ થઇ,
સમયની ભાગદોડમા એની કોઇ ખબર નથી રહી,

એ બધુજ
જે એક સમયે ક્યારેય ના ભૂલી શકાય એવુ લાગતું હતું,
આજે એમાનું
લગભગ
કશુંજ યાદ નથી.
~ કેવલ

Advertisements
Article

Second Season Why? -13 Reasons Why

Note: Spoilers ahead

13 Reasons Why: A Netflix Show and Book

The Book itself and the first season of 13 Reasons Why has been very close to my heart. The characters are very moving. Starting from Emotional Clay Jensen and Hannah Baker to the Emotionless, ill minded Brys Walker, each characters represents the teenage very deeply.

Though the Season is little eccentric from what we can read through the book, I never felt bourden of emotion carried by characters while watching the season. Even I could feel the connected with characters.

But in the whole goddamn world, Why second season? Was it that inevitable? I mean why?

What did the Director and Producers wanted apart from gross income? If they wanted Teenagers to start conversation with those who matters, it must have been instigated with very first Season. If they wanted to show the world how pissed the teenage life around parties, sex, relationships, drugs etc., it has been shown in first season? If they wanted show people who was actually responsible for suicide of Hannah, we all knew that everyone let down her when she was in pain.

Second season is all about how a wealthy rapist can get away out of all the accusation and charges against him and how he can fuck with everyone’s life.

I am utterly disappointed with second season, to add more, I hate the second season more than I loved the first season and Book. It is just too much.

(Picture Source: https://www.pinterest.com/lizzylyn427/13-reasons-why/)

Poetry

જીવન-વાર્તા-એક અનોખો અંત

પહેલા પરીઓની વાર્તાઓ હતી.
જેના અંતે સૌ કોઇ વિખુટા પડેલા પાત્રો આખરે મળી જતા
અને
ખાધુ પીધું અને રાજ કર્યુ  એમ કહી વાર્તા પૂરી થઇ જતી.

હવે જીવન ખુદ વાર્તા છે,

દરેક નવા ચેપ્ટર પર લોકો ઉમેરાતા રહે,
અને
જે વિખુટા પડી જાય છે,
જેમનો હાથ એક વખત છુટી જાય છે,
જે દુર થઇ જાય છે,

એમાંનુ કોઇ
ક્યારેય
ફરી પાછુ નથી આવતુ.
– કેવલ

(Image Source: Isha Foundation)

Poetry

A war within

આ લાંબી,
અજીબ,
અને

ન સમજાય,
એવી દોડમાં દોડતા, ઢસડાતા, લથડાતા,
જો હાંફી
કે
થાકી જવાય,

તો દુનિયા-સમાજના વિચારને જરા દૂર હડસેલી,

થોડી વાર અલગ બેસી જવુ, ચૂપચાપ.

દુનિયા કેે સમાજના કોઇ પણ સવાલના જવાબ આપવા કોઇ બંધાયેલુ નથી.

થોડી વાર અલગ બેસી જવુ,
ચૂપચાપ,
શાંત,
કોઇની પરવાહ કર્યા વગર.
કારણ કે,

આ શ્વાસ બહુ બટકણી ચીજ છે.

‍~કેવલ

 

Poetry

I listen…

I don’t have money to help them with their livings,

But when I passed by their house, and when they greet me with huge, welcoming smile on their faces.

I smile back and sit for a while.

Sometimes
I play with children and teach them the how to count and summation and minus.

and

Sometimes I listen to their problems and I tell them how their life is healthier than so called socio-animals living in the city.

Yes,

I listen,

All I have is time to invest.

I don’t have money…